هر بهاری بی مه و نالان سراغ خویش می گردد

قصه ها می گذرند و تو می مانی با هزاران شخصیت که در خود ساخته ای .اگر در  بازیگری توانا باشی می توانی آنها را به استخدام خویش گیری و الا کلاغی می شوی که راه رفتن خویش را نیز به فراموشی سپرده است

با تو، همه ی رنگهای این سرزمین مرا نوازش می کند

با تو، آهوان این صحرا دوستان همبازی من اند

با تو، کوه ها حامیان وفادار خاندان من اند

با تو، زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند و ابر،حریری است که بر گاهواره ی من کشیده اند و طناب گاهواره ام را مادرم، که در پس این کوه ها همسایه ی ماست در دست خویش دارد

با تو، دریا با من مهربانی می کند

با تو، سپیده ی هر صبح بر گونه ام بوسه می زند

با تو، نسیم هر لحظه گیسوانم را شانه می زند

با تو، من با بهار می رویم